The story

Churchill's Desert Rats in North-West Europe, From Normandy to Berlin, Patrick Delaforce

Churchill's Desert Rats in North-West Europe, From Normandy to Berlin, Patrick Delaforce



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Churchill's Desert Rats in North-West Europe, From Normandy to Berlin, Patrick Delaforce

Churchill's Desert Rats in North-West Europe, From Normandy to Berlin, Patrick Delaforce

Although the 7th Armoured Division, or Desert Rats, is best known for its role in North Africa, the division returned to Britain in time to take part in the invasion of Normandy, and the campaigns that followed. On their return to Britain the men of the division were greeted as heroes, but as Delaforce's book makes clear their reputation took something of a battering in the early days in Normandy. One of the strengths of this book is the author's willingness to acknowledge that, and to examine the reasons for the relatively disappointing performance of the division in the summer of 1944. A mix of reasons emerge, with an understandable belief that it was somebody else's turn to do the dying, and an equally understandable feeling of superiority that tended to be seen as arrogance amongst troops who had become used to the less formal nature of the army in North Africa. Delaforce also examines the way in while the division regained its form, going on to play a major part in the campaigns that followed.

The Desert Rats fought in most of the main battles in North-West Europe apart from the D-Day landings themselves, arriving on the continent a few days after the first landings. The division then took part in the fighting in the Bocage, and in Operations Goodwood and Spring, the grinding battles that helped pin the main German forces in the east, and helped the Americans made the dramatic breakout further west that ended the campaign in Normandy. During this period the division began to regain its form, and it went on to play a major part in the break out from Normandy, the 'Great Swan' across France and the liberation of parts of Belgium. A minor role in Market Garden was followed by a cold wet winter in Holland, before the final battles of 1945, starting with the crossing of the Rhine and ending around Hamburg.

Delaforce has produced an involving piece of work, well supported by first hand accounts of the fighting, bringing us along with the Desert Rats as they fought and died in the final campaigns of the war against Germany.

Chapters
1 - The Old Soldiers
2 - Morale and Reputation
3 - An Armoured Division's Role in Battle
4 - Arrival - 'We Knew it was War'
5 - Villers-Bocage - Defeat, a Draw and Victory
6 - Bocage Fighting - 'the Quick and the Dead'
7 - Operation Goodwood - 'We're in the Wrong War'
8 - Operation Spring - 'Shell Happy Now'
9 - Operation Bluecoat - 'Step on the Gas for Vire'
10 - Break-out - 'Push On and Don't Bugger About'
11 - The Great Swan - 'Cracking Around'
12 - Belgium and the Liberation of Ghent - 'an Incredible Welcome'
13 - Unsung Heroes
14 - Left Flanking: Operation Market Garden - September/ October
15 - Operations Alan and Don - Late October 'der Moffe Aweg'
16 - Watch on the Maas in East Brabant and Limburg
17 - January and Operation Blackcock
18 - The Lull Before the Storm
19 - Crossing the Rhine - Operation Plunder
20 - The Battle for the Ibbenbüren Ridge
21 - Hot Pursuit
22 - The Last Lap - Relief of Fallingbostel POW Camp
23 - The Surrender of Hamburg - 'the Stink of Death'
24 - Final Round-up and VE Day
25 - Victory Parade in Berlin

Author: Patrick Delaforce
Edition: Hardback
Pages: 2000
Publisher: Pen & Sword Military
Year: 2010 edition of 1994 original



Morale and Reputation

Lieutenant-General Brian Horrocks wrote in his autobiography:

As the leaders take the most risks they tend unfortunately to become the first casualties and as more and more of them are killed or disappear into hospital, so the offensive power of their unit wanes … The problem of what might be called divisional psychology requires constant attention in war. A division may go into its first battle well-trained and full of enthusiasm but lacking in front-line experience [this certainly applied to 11th and Guards Armoured Divisions]. If it can have a quick success when it is still at the peak it will probably develop into a magnificent fighting formation. But some divisions never recover from a first unfortunate battle or from being left in the line too long. To decide on the right moment at which a division should be pulled out of the line for a rest requires nice judgment on the part of a superior commander.

During 1944 Winston Churchill wrote to the War Office (CIGS and Secretary of State for War):

It is a painful reflection that probably not one in four or five men who wear the King’s uniform ever hear a bullet whistle, or is likely to hear one. The vast majority run no more risk than the civil population in southern England. It is my unpleasant duty to dwell on these facts. One set of men are sent back again and again to the front, while the great majority are kept out of all fighting, to their regret [well, perhaps!].

Lieutenant-Colonel Mike Carver (to become Field Marshal Lord Carver), himself a desert veteran commanding 1st Royal Tank Regiment with 7th Armoured Division, noted:

In the regiments which had been in the Middle East as many as half and often more than that had been doing it for four years. Many who had been brave as lions and still were prepared to be on occasions, either had lost their nerves – they usually went fairly soon – or had a pretty shrewd judgement as to what risks they could take and still have a fairly good chance of surviving.

The Desert Rats, who were extremely battle-weary before D-Day, were now to face severe criticism.

Lieutenant-General Brian Horrocks, perhaps Monty’s ablest Corps Commander, wrote later in 1944:

Another disturbing feature was the comparative lack of success of the veteran 7th Armoured and 51st Highland Divisions. Both of them came again later on and finished the war in magnificent shape, but during the Normandy fighting they were not at their best … The danger signal comes when the troops begin to say ‘Is nobody else fighting this war?’ The 7th Armoured and 51st Highland Division, after being lionised in the UK, came out to Normandy and found themselves faced with an entirely different type of battle fought under different conditions of terrain. And they began to see the difficulties all too clearly. A racing enthusiast once described this condition as ‘like an old plater who won’t go in the mud’. All the more credit to them that they eventually staged a comeback and regained their Middle East form.

After the 11th Armoured Division under General ‘Pip’ Roberts had smashed 12 miles through the German front at Caumont in less than thirty-six hours, Monty wrote to the US General Simpson at the start of Bluecoat that 7th Armoured had simply failed to push out its flanking shield in time:

I fear I shall have to remove Erskine from 7 Armoured Div. He will not fight his division and take risks. It was very easy in the desert to get a bloody nose and a good many people did get one. The old desert divisions are apt to look over their shoulders and wonder if all is OK behind or if the flanks are secure and so on. 7 Armoured Div is like that. They want a new General who will drive them headlong into and through gaps torn in the enemy defence – not worrying about flanks or anything … We want Generals now who will put their heads down and go like hell.

When Major-General G.L. Verney took command of the division in Normandy on 4 August 1944, he wrote:

Two of the three divisions that came back from Italy at the end of 1943, the 7th Armoured and 51st Highland, were extremely ‘swollen-headed’. They were a law unto themselves: they thought they need only obey those orders that suited them. Before the battles of Caumont I had been warned to look out for the transport of the 7th Armoured on the road – their march discipline was non-existent. Both these divisions did badly from the moment they landed in Normandy. They greatly deserved the criticism they received …

Major-General ‘Pip’ Roberts, who commanded the dashing 11 th Armoured Division, the Black Bull, which was an outstanding success in the Normandy-Baltic campaign wrote: ‘Monty’s principle of including experienced formations and units in the invasion force was unsound much better results would have been achieved if fresh formations, available in England, had been used in their place … I noticed on several occasions the differences in dash between formations which had been fighting a long time and those who were fresh.’ (Letter to Liddell Hart, 1952.)

Peter Roach served in the recce troop of 1st RTR and wrote:

We were sure of ourselves, with an inner calm that was often taken as conceit, but was a very different thing. We had mainly come to terms with our life and with the many faces of death … There seemed no need for enthusiasm and histrionics. We took unkindly to learning new techniques for we all knew that death was the lot of everyone of us whether in the near future or in our old age. [And later] There was a feeling that because we had done well in the past this was no reason that we should be expected to carry the burden now. There were too many men who had done enough to warrant an easier passage.

During the eleven month campaign Monty, acutely disappointed by the division’s initial performance, changed the ‘management’ frequently. Three GOCs, seven brigade commanders, two CRAs and a hundred officers cross-posted just before Operation Bluecoat – all to little effect.

Field Marshal Rommel criticized the British Army for always chopping and changing their commanders. He was probably right! Peter Roach again: ‘The regiment [1 RTR] was tired, yet like an old war horse at the smell of powder, it raised its head and would not be left behind.’

In the first three weeks in Normandy the division suffered 1,149 casualties.

CHAPTER THREE


Churchill's Desert Rats in North-West Europe (eBook, PDF)

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

When Montgomery took command prior to D-Day he gathered around him commanders and formations he knew and trusted. Not surprisingly 7th Armoured Division was one of these and they were deployed from Italy to England. In this fine account the author who fought alongside the Desert Rats describes the Division's battles from the beaches, the breakout battles (Goodwood and Bluecoat), the liberation of Northern France and Belgium. After taking Ghent there were the long months fighting in the Peel country of the Netherlands before Operation BLACKCOCK, the Rhine Crossing and the final advance into …mehr


  • Herausgeber &rlm : &lrm Pen & Sword Books Ltd Illustrated Edition (18. März 2010)
  • Sprache &rlm : &lrm Englisch
  • Gebundene Ausgabe &rlm : &lrm 200 Seiten
  • ISBN-10 &rlm : &lrm 1848841116
  • ISBN-13 &rlm : &lrm 978-1848841116
  • Abmessungen &rlm : &lrm 15.75 x 2.03 x 23.37 cm
  • Amazon Bestseller-Rang: Nr. 2,696,507 in Bücher (Siehe Top 100 in Bücher)
    • Nr. 6,957 in Kriege & Krisen Allgemein (Bücher)
    • Nr. 9,427 in Epoche Zweiter Weltkrieg (Bücher)
    • Nr. 10,051 in Zweiter Weltkrieg (Bücher)

    Spis treści

    Operacja Overlord Edytuj

    Normandzkie miasto Caen było celem 3 Dywizji Piechoty, która wylądowała na plaży Sword 6 czerwca 1944 r. [1] Zdobycie Caen było najbardziej ambitnym celem I Korpusu gen. Johna Crockera Plan operacji Overlrd nakładał na brytyjską 2 Armię gen. Milesa Dempseya zadanie zabezpieczenia miasta, a następnie utworzenia linii frontu od Caumont-l’Éventé na południowy wschód od Caen, zdobywając lotniska i chroniąc lewą flankę amerykańskiej 1 Armii podczas jej ataku na Cherbourg [2] . Kontrolowanie Caen i okolic dałoby 2 Armii odpowiednią bazę wypadową do uderzenia na południe w celu zdobycia Falaise, które mogłoby być wykorzystane jako oś obrotu na lewo od frontu alianckiego, aby nacierać dalej na Argentan, a następnie w kierunku rzeki Touques, aby okrążyć wojska niemieckie w Normandii [3] . Teren pomiędzy Caen i Vimont był szczególnie obiecujący, ponieważ był otwarty, suchy i sprzyjał szybkim operacjom ofensywnym. Alianci znacznie przewyższali liczebnie Niemcy w czołgach i pojazdach pancernych, a bitwa mobilna byłaby dla nich korzystna [4] .

    Operacja Perch Edytuj

    Operacja Perch miała stworzyć groźbę brytyjskiego przełamania frontu na południowy wschód od Caen w wykonaniu XXX Korpusu. 50 Dywizja Piechoty Northumbrian wylądowała na plaży Gold 6 czerwca i miała szybko przenieść się w głąb lądu oraz zdobyć Bayeux i drogę do Tilly-sur-Seulles [5] [6] . 7 Dywizja Pancerna i 8 Brygada Pancerna miały następnie wyprzedzić 50 Dywizję Northumbrian i przejść z Tilly-sur-Seulles do Mont Pinçon [5] [7] . XXX Korpus wylądował na plaży Gold o godzinie 7:30 w dniu 6 czerwca, oczyścił siedem wyjść z plaży i przeszedł 8 km w głąb lądu. Niemiecki opór w Le Hamel opóźnił jednak jednostkę i uniemożliwił osiągnięcie wszystkich celów dnia lądowania przed zmrokiem [8] . Patrole dotarły do Bayeux i nawiązały kontakt z kanadyjską 3 Dywizją Piechoty, która wylądowała na plaży Juno na wschodzie [9] [10] . 47 batalion Royal Marines posunął się na zachód wzdłuż wybrzeża, aby połączyć się z siłami amerykańskimi przemieszczającymi się w głąb lądu z plaży Omaha, ale nie dotarł do Port-en-Bessin-Huppain o 4,8 km. [8]

    Po południu niemiecki LXXXIV Korpus nakazał swojej grupie bojowej Kampfgruppe Meyer uderzenie na flankę 50 Dywizji na północ od Bayeux. W trakcie ataku rozkazano jednak jednemu batalionowi uderzać w kierunku plaży Omaha, osłabiając siłę kontrataku, co było kosztowną porażką [11] . 7 czerwca większość 7 Dywizji Pancernej wylądowała zgodnie z harmonogramem, a XXX Korpus zabezpieczył pozostałe cele D-Day, w tym Bayeux i Port-en-Bessin-Huppain [6] [12] LXXXIV Korpus wysłał swoją ostatnią jednostkę rezerwową, 30 Brygadę Mobilną, w kierunku plaży Gold, aby powtórzyć kontratak, który również nie powiódł się, a brygada została zniszczona na północ od Bayeux. Niemcy ocalali z dwóch kontrataków zostali wpędzeni do kotła na północ od miasta przez anglo-amerykańskie ataki, chociaż Amerykanie nie wiedzieli, że okrążyli przeciwnika [13] . Z plaży Sword 3 Dywizja Piechoty ze składu I Korpusu zbliżyła się do Caen, ale odwróciła część jednostek, aby zdobyć niemieckie pozycje wzdłuż trasie do miasta o długości 15 km, co zmniejszyło siłę ataku piechoty, a towarzysząca jej 27 Brygada Pancerna została opóźniona z powodu zatłoczenia przyczółka. Dywizja została zatrzymana przed Caen przez 21 Dywizję Pancerną [14] .

    Operacja Wild Oats Edytuj

    9 czerwca dowódca alianckich sił lądowych, gen. Bernard Law Montgomery spotkał się z Dempseyem i Omarem Bradleyem, dowódcą amerykańskiej 1 Armii, po czym zdecydowano, że Caen zostanie zdobyte w ataku okrążającym o kryptonimie operacja Wild Oats [15] . Od wschodu 51 Dywizja Piechoty Highland i 4 Brygada Pancerna I Korpusu miały pomaszerować na wschód z przyczółka 6 Dywizji Powietrznodesantowej nad rzeką Orne i zaatakować w kierunku Cagny, 9,7 km na południowy wschód od Caen. XXX Korpus wysłałby na zachód 7 Dywizję Pancerną przez rzekę Odon, aby zajął Évrecy i Wzgórze 112 [16] [17] . 1 Dywizja Powietrznodesantowa miała zostać wtedy zrzucona na spadochronach pomiędzy kleszcze alianckiego ataku lądowego, ale naczelny dowódca sił lotniczych gen. Trafford Leigh-Mallory zastosował weto wobec planu powietrznego jako zbyt ryzykownego dla samolotów transportowych [6] [16] .

    Niemieckie przygotowania obronne Edytuj

    Pod koniec 7 czerwca I Korpus Pancerny SS został przeniesiony z dowództwa 7 Armii do Panzergruppe West gen. Geyra von Schweppenburga [18] . Feldmarsz. Gerd von Rundstedt, najwyższy dowódca sił niemieckich na Zachodzie (OB West), nakazał Panzergruppe West zaplanować kontratak na 10 czerwca. Plan ten został anulowany przez feldmarsz. Erwina Rommla, dowódcę Grupy Armii B z powodu braku wystarczającej liczby żołnierzy [19] . Do Normandii zostały przewiezione jednostki niemieckie w celu powstrzymania alianckiej inwazji. I Korpus Pancerny SS składał się z Dywizji Panzer Lehr, jednej z najsilniejszych dywizji armii niemieckiej, 12 Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend” i 21 Dywizji Pancernej [20] . Wiodące elementy Dywizji Panzer Lehr przybyły w nocy 9 czerwca do Tilly-sur-Seulles, tracąc do 200 pojazdów w wyniku ataków powietrznych, przemierzając 140 km od Chartres, ponieważ zostały odwrócone od walki z brytyjskim I Korpusem na północ od Caen ze względu na sukces 50 Dywizji Northumbrian [21] [22] [23] . Części 12 Dywizji Pancernej SS, 21 Dywizji Pancernej i pozostałości 716 Dywizji Piechoty zostały przeniesione do Caen, naprzeciwko I Korpusu [24] . Przeprowadzono kilka ataków na anglo-kanadyjski przyczółek na północ od Caen [25] [26] . We wczesnych godzinach 9 czerwca ocalali z Kampfgruppe Meyer i 30 Brygady Mobilnej wyszli z kotła na północ od Bayeux [13] . Później tego samego dnia XXX Korpus połączył siły z Amerykanami, podczas gdy 50 Dywizja Piechoty Northumberian dotarła na północno-wschodnie obrzeża Tilly-sur-Seulles i napotkała czołgi Dywizji Panzer Lehr [27] . Wieczorem Dywizja Panzer-Lehr i 12 Dywizja Pancerna SS zaatakowały brytyjską kompanię piechoty i pokonały ją, jednak następnego dnia rano zostały zmuszone do powrotu [28] .

    XXX Korpus Edytuj

    10 czerwca 7 Dywizja Pancerna przejęła część frontu 50 Dywizji Northumbrian z 56 Brygadą Piechoty na szpicy [29] . Do zmroku 7 Dywizja Pancerna dotarła do północno-zachodnich krańców Tilly-sur-Seulles i następnego dnia przedostała się do wioski, zajmując centralne skrzyżowanie. Dywizja Panzer-Lehr dokonała kilku kontrataków, które wyparły Brytyjczyków, a ataki 50 Dywizji Northumbrian ugrzęzły w bocage [27] [30] . Grupa Armii B planowała wycofać dywizje pancerne stojące przed 2 Armią od 11 czerwca i zastąpić je dywizjami piechoty, aby skoncentrować czołgi na obszarze Carentan i zniwelować zagrożenie dla Cherbourga. Adolf Hitler anulował jednak plany Rommela i następnego dnia nakazał mu nie wycofywać się, a zamiast tego zwijać aliancki przyczółek ze wschodu na zachód, zaczynając od przyczółka Orne [31] .

    I Korpus Edytuj

    Podczas gdy XXX Korpus zaatakował Tilly-sur-Seulles, natarcie I Korpusu zostało przełożone na 12 czerwca z powodu złej pogody, która opóźniła lądowanie 51 Dywizji Piechoty Highland i 4 Brygady Pancernej [16] . 10 czerwca niemieckie czołgi i piechota dokonały kilku ataków na 6 Dywizję Powietrznodesantową na przyczółku Orne, co zapobiegło atakowi brytyjskiemu. Niemcy zostali odparci za pomocą ostrzału artylerii okrętowej, a następnie byli kontratakowani pojmany niemiecki oficer zauważył, że jego „batalion został praktycznie zniszczony” podczas dwunastu godzin walki [32] . Wieczorem niemiecki atak na Ranville został odparty z wieloma ofiarami po stronie atakujących. Awangarda 51 Dywizji Piechoty Highland przybyła wieczorem i zaatakowała Bréville o świcie, co było kosztowną porażką inne elementy dywizji szybko zabezpieczyły Touffréville [33] . Po południu 11 czerwca Pułk The Queen's Own Rifles of Canada i 1 Pułk Huzarów zaatakowały Le Mesnil-Patry, aby pomóc w natarciu 69 Brygady 50 Dywizji Northumberian, lecz atak okazał się kolejną kosztowną porażką [34] . 12 czerwca niemieckie kontrataki zostały wyprowadzone z okolic Bréville przeciwko przyczółkowi Orne. Walki trwały cały dzień, a straty po obu stronach były poważne, lecz wieczorem Niemcy wycofali się. Aby zlikwidować lukę w obronie brytyjskiej, podjęto decyzję o zabezpieczeniu Bréville, a 12. batalion Pułku Spadochronowego zdobył północne podejście do wioski, ale poniósł 141 ofiar wśród 160 żołnierzy zaangażowany w atak [19] [35] . 51 Dywizji Piechoty Highland przeciwstawiła się 21 Dywizja Pancerna, próbują zepchnąć ją na południe do Sainte Honorine. Ofensywa na wschód od Caen została anulowana 13 czerwca [36] .

    Luka Caumont Edytuj

    Chociaż próba zajęcia Caen została powstrzymana, na prawej flance XXX Korpusu (skrzyżowanie brytyjskiej 2 Armii i amerykańskiej 1 Armii) rozwinęła się możliwość manewru flankującego. Od D-Day Brytyjczycy i Amerykanie zniszczyli pięć niemieckich grup bojowych na tym obszarze, w tym rezerwy LXXXIV Korpusu, pozostawiając jedynie resztki 352 Dywizji Piechoty w sektorze Trévières–Agy [13] [37] . 352 Dywizja działała od czasu obrony plaży Omaha 6 czerwca i otrzymała przez ten czas niewiele rezerw [7] . Amerykańska 1 i 2 Dywizja Piechoty doprowadziły do upadku lewej flanki 352 Dywizji [37] . W nocy z 9 na 10 czerwca 352 Dywizja otrzymała zgodę na wycofanie się w stronę Saint-Lô, co stworzyło dwunastokilometrową lukę w liniach niemieckich w pobliżu Caumont-l'Éventé [13] [38] [39] . W okolicy pozostał tylko batalion rozpoznawczy 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”, który został odłączony, gdy dywizję przeniesiono na zachód w celu przygotowania kontrofensywy w rejonie Carentan [40] .

    Niemcy planowali użyć 2 Dywizji Pancernej, aby wypełnić lukę, ale 10 czerwca większość dywizji została pobita pomiędzy Amiens i Alençon, dlatego nie spodziewano się, że odzyska siłę przez kolejne trzy dni. Gen. Hans Freiherr von Funck z XLVII Korpusu Pancernego rzucił dywizjonowy batalion rozpoznawczy do Caumont z rozkazem utrzymania wysoko położonego terenu [40] . Dowódca I Korpusu Pancernego SS, gen. Sepp Dietrich, rozkazał swemu jedynemu dostępnemu w rezerwie 101. batalionowi czołgów ciężkich, aby przesunął się za Dywizję Panzer Lehr i 12 Dywizję Pancerną SS w celu osłonięcia lewej flanki [41] . 2. kompania 101. batalionu pod dowództwem Michaela Wittmanna z pięcioma działającymi czołgami Tygrys, została wysłana na pozycje na południe od punktu 213 pod Villers-Bocage i przybyła tam 12 czerwca, po pięciu dniach jazdy z Beauvais [42] [43] .

    12 czerwca gen. Dempsey spotkał się z gen. Gerardem Bucknallem, dowódcą XXX Korpusu i gen. George'em Erskinem z 7 Dywizji Pancernej nakazał Erskine' owi wycofać się z walki wokół Tilly-sur-Seulles [44] 7 Dywizja Pancerna miała wykorzystać tę lukę, aby przejąć Villers-Bocage i przejść za lewą flankę Dywizji Panzer Lehr, do grzbietu położonego około 2,6 km na wschód od miasta [45] [46] [47] Uważano, że pojawienie się brytyjskich czołgów za Dywizją Panzer Lehr na wzniesieniach okrakiem niemieckich linii zaopatrzeniowych zmusiłoby niemiecką dywizję do wycofania się lub doprowadziłoby do jej okrążenia [48] [49] [50] . Aby wesprzeć manewr flankujący 7 Dywizji Pancernej, 50 Dywizja Piechoty Northumbrian miała kontynuować atak frontalny przeciwko Dywizji Panzer Lehr wokół Tilly-sur-Seulles [51] . Amerykański V Korpus ruszyłby w tym samym czasie: 1 Dywizja Piechoty, aby zdobyć Caumont i pobliskie wzniesienia, a 2 Dywizja Piechoty, by posunąć się w stronę Saint-Lô [52] .

    7 Dywizja Pancerna powoli przemieszczała się na nowe pozycje i rano 12 czerwca kontynuowała atak na Tilly-sur-Seulles, zgodnie z pierwotnymi rozkazami. O godz. 12:00 Erskine nakazał bryg. Hinde, dowódcy 22 Brygady Pancernej, aby natychmiast przeszedł przez lukę [50] . Gdy 131 Brygada Piechoty była gotowa do działania, 56 Brygada Piechoty została przekazana pod kontrolę 50 Dywizji Northumberian [49] [53] . Pułk rekonesansu pancernego 7 Dywizji Pancernej, 8 Królewski Pułk Huzarów Irlandzkich, zaczął rozpoznawać trasę natarcia, a reszta dywizji opuściła Trungy około 16:00 [53] [54] . Cztery godziny później awangarda zbliżyła się do Livry po dziewiętnastokilometrowym marszu bez napotkania jakiegokolwiek oporu, z czego ostatnie 9,7 km prowadziło przez terytorium kontrolowane przez Niemców [46] [55] .

    Na północ od Livry czołgi Mk VIII Cromwell 8 Pułku Huzarów zostały zniszczone przez działo przeciwpancerne kompanii eskortowej Dywizji Panzer Lehr piechota i czołgi zostały przeniesione i oczyściły pozycje po dwóch godzinach [53] [55] [56] . Po dotarciu w okolice La Mulotiere bryg. Hinde nakazał zatrzymać się na noc, aby ukryć cel natarcia. Cromwelle 8 Królewskiego Pułku Huzarów Irlandzkich i 11 Pułku Huzarów Prince Albert's Own (pułk samochodów pancernych XXX Korpusu) rozpoznali flanki [54] [57] . 11 Pułk Huzarów nie znalazł śladów oporu po prawej, łącząc się z amerykańską 1 Dywizją Piechoty w pobliżu Caumont na lewej flance 8 Pułk Huzarów zlokalizował elementy Dywizji Panzer Lehr w odległości 3,2 km od siebie [57] .

    Bitwa o Villers-Bocage Edytuj

    Brytyjskie natarcie wznowiono o 5:30, a około 8:30 awangarda 22 Pancernej Grupy Brygadowej wkroczyła na zachodni kraniec Villers-Bocage [53] [58] . Szwadron 4 Pułku County of London Yeomanry Sharpshooters przejechał przez miasto i zajął punkt 213 na wschód od niego, przy drodze do Caen. Pułk dowodzenia i kompania piechoty zajęły wschodni kraniec miasta wzdłuż głównej drogi [58] .

    Około godziny 9:00 czołgi brytyjskiej awangardy zostały zaatakowane przez 3–5 Tygrysów 2. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich [59] [60] [61] [62] . Maszyna pod dowództwem Michaela Wittmanna wjechała do Villers-Bocage i zniszczyła kilka czołgów 4 Pułku oraz pokonała oddział rozpoznawczy, a następnie zaatakowała brytyjskie czołgi wkraczające do miasta od zachodu, zanim spróbowała się wycofać [63] [64] . Tygrys został unieruchomiony przez brytyjski ogień przeciwpancerny i został porzucony przez załogę, która uciekła w kierunku Château Orbois, aby zgłosić się do Dywizji Panzer Lehr po nowe rozkazy [65] [66] . W mniej niż 15 minut 13–14 czołgów, dwa działa przeciwpancerne i 13–15 pojazdów transportowych zostało zniszczonych, wiele z nich przez czołg Wittmanna [66] [67] . Przez resztę poranka batalion piechoty z 22 Brygady Pancernej zajął pozycje obronne w mieście jednak żołnierze w punkcie 213 zostali odcięci. Siły zebrane w celu przebicia się do nich nie były jednak w stanie przejść na grzbiet, a gdy więcej sił niemieckich przybyło między 11:00 a 13:00, okrążony szwadron poddał się [68] [69] [70] . Niemieckie rezerwy związały walką 22 Pancerną Grupę Brygadową w drodze powrotnej do Livry [71] .

    Czołgi Dywizji Panzer Lehr przybyły, aby zabezpieczyć północne i zachodnie wyjścia z Villers-Bocage, lecz zostały zaatakowane przez brytyjskie działa przeciwpancerne, a kilka z nich zostało zniszczonych, zanim reszta uciszyła brytyjskie armaty. 101. batalion czołgów ciężkich SS wpadł w zasadzkę w centrum miasta [72] [73] . Kilka Tygrysów i Panzer IV zostało trafionych ogniem dział przeciwpancernych, Shermanów Firefly i brytyjskiej piechoty z granatnikami PIAT [74] . Uszkodzone maszyny zostały później podpalone przez ich załogi, a brytyjska i niemiecka piechota walczyły ze sobą przez całe popołudnie. Brytyjskie pozycje były bombardowane przez ciężką artylerię, a kilka niemieckich ataków zostało odpartych przez brytyjską artylerię polową strzelającą z odsłoniętych pozycji [75] . Brytyjska kompania została w końcu zmuszona odwrotu, pluton wzięty do niewoli, a kwatera główna batalionu znalazła się pod ostrzałem [76] . Bryg. Hinde zdecydował, że grupa brygadowa powinna wycofać się do rana do punktu 174, obszaru wzniesień na zachód od Villers-Bocage, w pobliżu Amayé-sur-Seulles [76] . O godz. 20:00 wycofanie rozpoczęło się pod osłoną ostrzału artyleryjskiego i zostało przeprowadzone w większej mierze bezproblemowo [77] .

    14 czerwca Edytuj

    50 Dywizja Piechoty Northumbrian Edytuj

    Rankiem 14 czerwca Montgomery porzucił atak okrążający na Caen, ponieważ brakowało mu „wystarczającej siły, by działać ofensywnie na obu flankach”. XXX Korpus otrzymał rozkaz kontynuowania „skoncentrowanego pojedynczego ciosu”, podczas gdy w obszarze I Korpusu atak 51 Dywizji Piechoty Highland został „uciszony” [79] . 50 Dywizja Piechoty Northumbrian kontynuowała uderzenie na południe, aby zepchnąć siły niemieckie. 14 czerwca, wspierana przez artylerię dywizji i samoloty RAF-u, dywizja zaatakowała w sile dwóch brygad w kierunku Senaudière, la Belle Epine, Lingèvres i Verrières [51] [80] [81] [82] . Jeśli atak by się powiódł, należało go wykorzystać do zdobycia Hottot-les-Bagues [80] . Aby przygotować trasę ataku, przeprowadzono rozpoznanie poprzedniego wieczora, lecz grenadierzy pancerni z Dywizji Panzer Lehr zadali wiele strat wśród żołnierzy brytyjskich ofiary niemieckie są nieznane, chociaż na pewno jeden czołg został zniszczony [83] .

    Główny atak rozpoczął się o 10:15 następnego ranka, kiedy 151 Brygada Piechoty Durham i czołgi 4/7 Pułku Królewskich Dragonów Gwardii zbliżyły się do Lingèvres i Verrières [84] . Niemieccy obrońcy wstrzymywali ogień, dopóki Brytyjczycy nie znaleźli się mniej niż 140 m od ich pozycji. Kulminacją walk był atak 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham, który z silnym wsparciem artyleryjskim zajął pozycje niemieckie. Dwie kompanie podeszły do Verrières, które okazało się opuszczone, ale dalsze postępy zostały spowolnione przez niemiecką piechotę i czołgi [85] . 9. batalion Lekkiej Piechoty Durham został również zatrzymany przez niemiecki ogień karabinów maszynowych i potrzebował swoich rezerwowych kompanii, aby przebić się przez pozycje niemieckie [86] . Około 13:30 batalion zdobył Lingèvres i przeniósł do wioski swoje działa przeciwpancerne, choć większość z nich została wyłączona z akcji podczas pierwszego niemieckiego kontrataku [82] [87] .

    Dwie Pantery zostały dostrzeżone podczas zbliżania się do Lingèvres przez sierż. Wilfreda Harrisa, dowódcę czołgu Sherman Firefly, który zaangażował się w walkę na dystansie 370 m, niszcząc pierwszy i uszkadzając drugi czołg nieprzyjaciela [88] . Kiedy Harris zmieniał swoją pozycję, drużyna piechoty polująca na czołgi pod dowództwem mjr. Johna Mogga (pełniący obowiązki dowódcy 9. batalionu Lekkiej Piechoty Durham) dobiła uszkodzoną Panterę [89] . Inne grupy piechoty odepchnęły kolejną atakującą Panterę, brytyjski M4 Sherman został zniszczony, a trzecia Pantera trafiona przez Shermana [90] . Trzy kolejne Pantery ruszyły w kierunku wioski Harris zniszczył główny pojazd poza zabudowaniami, a pozostałe dwa czołgi wewnątrz wsi, w tym jeden w centrum Lingèvres [91] . 231 Brygada Piechoty osiągnęła swoje cele przed zapadnięciem zmroku i nawiązała kontakt ze 151 Brygadą Piechoty [82] . Oficer 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham powiedział, że był to najlepszy atak przeprowadzony przez batalion podczas całej kampanii. Dziewięć niemieckich czołgów zostało zniszczonych w ciągu jednego dnia, ale 50 Dywizja Piechoty Northumbrian nie była w stanie przedrzeć się przez obronę Dywizji Panzer Lehr, a Pułk Lekkiej Piechoty Durham poniósł 353 ofiary [81] [82] [92] .

    Bitwa o Wyspę Edytuj

    22 Pancerna Grupa Brygadowa zakończyła wycofywanie się do 14 czerwca i utworzyła perymetr obronny o powierzchni mniejszej niż 2 km kw. w pobliżu Wzgórza 174 [94] [95] . Walki o to miejsce stały się znane jako bitwa o Wyspę lub bitwa o pozycję na Wyspie, jak nazwano je w raporcie z akcji 22 Pancernej Grupy Brygadowej [96] [97] [98] . Inne nazwy nadane akcji to bitwa o brygadę i bitwa o Amayé-sur-Seulles [93] [99] .

    Dywizja Panzer Lehr broniła się przed atakiem 50. Dywizji Piechoty Północnej i kontratakowała penetrację 7 Dywizji Pancernej, przy wsparciu 1. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich SS [93] [100] . Batalion rozpoznawczy 2 Dywizji Pancernej i inne małe jednostki piechoty również stanęły naprzeciw sektora obrony brygady, ale czołgi 2 Dywizji Pancernej jeszcze tam nie dotarły [101] . Brytyjska 131 Brygada Piechoty (jeden batalion piechoty i pułk pancerny) przeniosła się do Livry [93] . Rano 131 Brygada Piechoty utrzymywała drogę z sektora obrony brygady do obszaru Livry–Briquessard, a myśliwce bombardujące Hawker Typhoon atakowały pozycje niemieckie w pobliżu perymetru obronnego Brytyjczyków [102] .

    Niemiecka piechota zauważona przy zbliżaniu się do pozycji brygady została ostrzelana przez ciężką artylerię i odparta. Około 9:00 kolejna fala piechoty zaatakowała Brytyjczyków. Rozpoczęły się walki wręcz, a pluton brytyjski został zmuszony do odwrotu, lecz szybkie brytyjski kontratak piechoty i czołgów wyparł niemiecką piechotę ze zdobytych pozycji i przywrócił linię obrony. Niemcy odpowiedzieli ogniem nękającym, ostrzałem snajperów, moździerzy i ciężkim ostrzałem artyleryjskim. Po długim bombardowaniu o godz. 19:00 dokonano równoczesnych ataków z północy i południa, czołgami i piechotą, które włamały się do perymetru obronnego i zbliżyły się do kwatery głównej brygady, skąd zostały wyparte około 22:30 [103] .

    Dowódca 7 Dywizji Pancernej był przekonany, że jego pozycja jest bezpieczna, ale porażka prób 50 Dywizji Nothumberian, aby przedrzeć się przez Dywizję Panzer Lehr i dotrzeć do 7 Dywizji Pancernej, doprowadziła do wycofania się grupy brygadowej w celu wyprostowania linii frontu. Odwrót o kryptonimie operacja Anissed rozpoczął się tuż po północy [104] . Naloty bombowców na Aunay-sur-Odon i Évrecy zabiły 29 ofiar Niemców, zniszczyły jeden czołg Tygrys i uszkodziły trzy inne [105] [106] . Ogień nękający artylerii utrzymano na północ i południe od trasy odwrotu, ale Niemcy niewiele zrobili, aby temu przeciwdziałać [107] . Straty niemieckie obejmowały 700–800 ofiar i 8–20 czołgów, w tym kilka Tygrysów straty brytyjskie były niewielkie, utracono tylko trzy czołgi [93] [108] . Reynolds nazwał szacowaną ilość niemieckich ofiar „przesadą”, a w swoim raporcie bryg. Hinde napisał: „wątpliwe jest, czy nakłady spożytkowane na artylerię i amunicję do broni strzeleckiej były uzasadnione skalą wysiłków wroga” [100] .

    Analiza Edytuj

    Niepowodzenie operacji spowodowało, że gen. Dempsey napisał: „nie ma teraz szansy na szybką operację łączoną z wojskami lotniczymi, aby zdobyć Caen, albo pogłębić przyczółek na froncie XXX Korpusu. Jest już jasne, że Caen można wziąć tylko przez atak frontalny, lecz obecnie nie mamy do tego ludzi ani amunicji” [109] . Po wojnie dowódca 2 Armii twierdził, że atak 7 Dywizji Pancernej powinien się udać, a jego wątpliwości co do przydatności Bucknalla i Erskine' a wzrosły. Dempsey nazwał dowodzenie w bitwie w wykonaniu swoich podwładnych „hańbą” i powiedział, że decyzję o wycofaniu się z Villers-Bocage podjął dowódca korpusu i Erskine. Carlo D'Este nazwał komentarze Dempseya „nadmiernie surowymi”, ale historycy co do zasady je popierają, sugerując, że Bucknall zmarnował wielką okazję do szybkiego zdobycia Caen [106] [110] [111] . John Buckley ocenił, że Bucknall nie był gotowy do wsparcia ataku, gdy pojawiły się problemy i że Erskine nie był w stanie opanować sytuacji [112] . Oficjalny historyk armii brytyjskiej, Lionel Ellis napisał, że wynik bitwy był „rozczarowujący”, ale przez potęgę bojową Dywizji Panzer Lehr i niespodziewane przybycie 2 Dywizji Pancernej 7 Dywizja Pancerna „nie mogła osiągnąć pełnego sukcesu” [113] . W 2001 r. Michael Reynolds zauważył, że czołgi 2 Dywizji Pancernej nie znajdowały się w pobliżu Villers-Bocage [101] . Hubert Meyer napisał, że operacja Perch nie powiodła się, ponieważ 50 Dywizja Northumbrian i jej brygada pancerna nie mogły pokonać Dywizji Pancernej Lehr, 51 Dywizja Piechoty Highland na wschodnim krańcu przyczółka zawiodła, a także z powodu szybkiego kontrataku dokonanego przez awangardę 2 Dywizji Pancernej [114] .

    Skrytykowano przydzielenie niewystarczającej ilości piechoty do ataku, ponieważ zostały do niego przeznaczone tylko dwa bataliony piechoty i większość 1. batalionu Brygady Strzelców dostępne dla 7 Dywizji Pancernej 13 czerwca oraz trzy świeże brygady piechoty na przyczółku. Reynolds napisał, że Bucknall był winny tego, iż nie skoncentrował wystarczająco swoich sił [115] . D'Este zgodził się co do tego, ale Bucknall bronił swojej decyzji, twierdząc, że „49 [Dywizja] [. ] nie miała doświadczenia bojowego i ważne było, aby dobrze wprowadzić ją w chrzest bojowy w odpowiednio skoordynowanej bitwie i nie włączać jej w gorącą bitwę pancerną, taką jak wokół Villers-Bocage i Amaye ” [116] . Buckley stwierdził, że operacja zakończyła się niepowodzeniem [112] . Terry Copp napisał, że Dempsey nie docenił siły Niemców i ich poświęcenia w obronie posiadanego przez nich terenu. Mungo Melvin napisał, że Dempsey i 2 Armia źle radziły sobie z podporządkowanymi formacjami, nie dając podwładnym określonych zadań, jasnych zamiarów i pozwalając na zbytnią dowolność w interpretacji rozkazów [117] .

    Chester Wilmot nazwał operację Perch strategicznym sukcesem: „Przedwczesnym zaangażowaniem swoich sił pancernych Rommel opóźnił natarcie Brytyjczyków, ale tym posunięciem zagrał na korzyść Montgomery'ego, ponieważ kiedy dywizje pancerne zostały związane w bitwie z 2 Armią, nie mogły być użyte do ich właściwego zadania ofensywnego” [109] . Stephen Badsey napisał, że zdanie wypowiedziane przez Montgomery'ego do Bradleya: „Caen jest kluczem do Cherbourga” było prawdziwe. Ryzyko przełamania frontu w rejonie Caen unieruchomiło niemieckie dywizje pancerne na wschodnim krańcu frontu, niezdolne do przeprowadzenia kontrofensywy przeciwko amerykańskiej 1 Armii. Ingerencja Hitlera uratowała reputację wojskową Rommla, ponieważ w przeciwnym wypadku niezdolność do podjęcia operacji pancernych na półwyspie Cotentin, trudności związane z przemieszczaniem się i zaopatrzeniem wojsk w rejonie oraz siła wojsk anglo-kanadyjskich doprowadziłyby do szybszej i pełniejszej porażki armii niemieckiej w Normandii. Na mocy rozkazu z 12 czerwca Hitler uczynił resztę kampanii normandzkiej walką na wyczerpanie [31] .

    Straty Edytuj

    Podczas operacji Perch, 101. batalion czołgów ciężkich SS poniósł 27 ofiar, stracił dziewięć czołgów, a kolejnych 21 zostało uszkodzonych walki pozostawiły batalion z zaledwie 15 sprawnymi czołgami dostępnymi 16 czerwca [119] [120] . W przypadku większości formacji biorących udział w walce określone dane dotyczące ofiar są niedostępne. Do końca czerwca Dywizja Panzer Lehr straciła 2972 żołnierzy i zgłosiła utratę 51 czołgów i dział szturmowych, 82 pojazdów półgąsienicowych i 294 innych pojazdów. Do 16 czerwca 12 Dywizja Pancerna SS zgłosiła 1417 ofiar (na które składało się 405 zabitych, 847 rannych i 165 zaginionych), a do 26 czerwca utratę 41 czołgów (26 Panzer IV i 15 Panter) [120] . Do 16 czerwca 21 Dywizja Pancerna poniosła straty w wysokości 1864 ludzi przed inwazją dywizja posiadała 112 czołgów, a 16 czerwca zgłosiła posiadanie tylko 85 sprawnych czołgów [120] . Do końca czerwca 7 Dywizja Pancerna poniosła 1149 ofiar i straciła co najmniej 38 czołgów podczas operacji Perch [121] [122] [56] . Do końca miesiąca 50 Dywizja Piechoty Northumbrian poniosła łączne straty w wysokości 4 476 osób [123] .

    Tytuły honorowe Edytuj

    System bitewnych tytułów honorowych Wielkiej Brytanii i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów nagradzał jednsotki za udział w rozbudowie przyczółka w okresie operacji Perch w 1956 r., 1957 r. i 1958 r. Jedna jednostka otrzymała tytuł honorowy Port En Bessin, jedna formacja Sully, cztery jednostki wyróżniono tytułem Breville, a 11 pułków otrzymało tytuł honorowy Villers-Bocage. Ponadto za udział w rozbudowie przyczółka w dniach 14–19 czerwca dziesięć jednostek nagrodzono tytułem Tilly Sur Seulles [124] .

    Późniejsze operacje Edytuj

    Bitwa pomiędzy 50 Dywizją Northumbrian a Dywizją Panzer Lehr trwała kilka dni i do 15 czerwca XXX Korpus twierdził, że zniszczył co najmniej 70 niemieckich czołgów [125] [126] . 18 czerwca Brytyjczycy ponownie wkroczyli do Tilly-sur-Seulles i następnego dnia zajęli wioskę, napotykając tylko lekki opór podczas kampanii normandzkiej miejscowość przechodziła z rąk do rąk w sumie 23 razy [125] [127] . Brytyjczycy zaatakowali Hottot-les-Bagues zajęte przez Dywizję Panzer Lehr i zdobyli przyczółek w wiosce, dopóki nie zostali zmuszeni do jej opuszczenia przez niemiecki kontratak czołgów i piechoty. Brytyjczycy przejęli wioskę, a następnie wycofali się w nocy [128] . 7 Dywizja Pancerna została wycofana i wzmocniona przez 33 Brygadę Pancerną, która wylądowała na plaży [81] [129] . Wzmocniona dywizja miała zaatakować ponownie, ale 19 czerwca rozpoczął się wielki sztorm na Kanale La Manche, który opóźnił lądowanie zapasów, a wszystkie brytyjskie ataki zostały przełożone [130] . Dzielnice Caen położone na północ od rzeki Orne zostały zdobyte podczas operacji Charnwood (8–9 lipca), a południowe przedmieścia podczas kanadyjskiej operacji Atlantic (18–20 lipca) [131] .


    Watch the video: The Worst Punishments For Women In Humen History That You Cant Believe. Interesting Discoveries (August 2022).